بررسی ميزان بقا پيوند کليه در کودکان مبتلا به اختلالات دستگاه ادراری تحتانی در بيمارستان لبافی‌نژاد

اتوکش, حسن and شريفيان, مصطفی and بصيری, عباس and سيم‌فروش, ناصر and حسينی, رزیتا and صديق, نادر and گلناری, پدرام and رضايی, مهدی and فرشته‌نژاد, سید محمد (2006) بررسی ميزان بقا پيوند کليه در کودکان مبتلا به اختلالات دستگاه ادراری تحتانی در بيمارستان لبافی‌نژاد. مجله علوم پزشکی رازی, 13 (52). pp. 17-24. ISSN 2228-7051

[img]
Preview
Text
RJMS-v13n51p17-fa.pdf

Download (306kB) | Preview
Official URL: http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_id=585&sid=1&s...

Abstract

زمينه و هدف: در گذشته بيماران مبتلا به نارسايی مرحله انتهايی کليه(ESRD=End stage renal disease) و اختلالات دستگاه ادراری تحتانی به طور همزمان گروه پرخطر برای پيوند کليه در نظر گرفته می‌شدند. برای بررسی ميزان بقا کليه پيوندی در اين گروه، 48 بيمار مبتلا به اختلالات دستگاه ادراری تحتانی که بين سالهای 1365 تا 1382 تحت پيوند کليه در بيمارستان لبافی‌نژاد قرار گرفته بودند،در اين مطالعه مورد ارزيابی قرار گرفتند. روش بررسی: مطالعه به صورت گذشته‌نگر و هم‌گروهی بود. ميانگين سن در هر دو گروه بيماران مبتلا به آنومالی‌های دستگاه ادراری تحتانی و در گروه کنترل، 5/11 سال بود. 35% بيماران، دختر و 65% بيماران، پسر بودند. اختلالات اورولوژی در اين بيماران عبارت بودند از: 4 بيمار مبتلا به PUV(Posterior urethral valve)، 4 بيمار مبتلا به انسداد حالب و 40 بيمار مبتلا به مثانه نوروژن. يافته‌ها: در گروه کنترل، رد پيوند فوق حاد(Hyper-acute rejection) در 3/2% بيماران، رد پيوند حاد در 59% بيماران و رد پيوند مزمن در 35% بيماران ديده شد. در بيمارانی که مبتلا به آنومالی‌های دستگاه ادراری بودند، رد پيوند فوق حاد در 8%، رد پيوند حاد در 75% و رد پيوند مزمن در 5/39% بيماران ديده شد. البته از نظر آماری تفاوت قابل توجهی بين اين دو گروه از اين نظر وجود نداشت(در مورد رد پيوند فوق حاد 11/0=p، در مورد رد پيوند حاد 52/0=p و در مورد رد پيوند مزمن 29/0=p محاسبه شد). پيوند در 33%( ) بيماران مبتلا به LUTA(Lower urinary tract anomaly) نارسا شد و از اين نظر با گروهی که اين آنومالی‌ها را نداشتند، تفاوت قابل توجهی وجود نداشت. ميانگين زمان بقا در کليه پيوندی در بيماران فوق، 6 سال بود که در مقايسه با گروه کنترل که 3/7 سال بود، اختلاف معنی‌داری نداشت(7/0=p). بقا کليه پيوندی در بيماران مبتلا به LUTA در سال اول 90%، در سال سوم 76%، در سال پنجم 65% و در سال هفتم 40% بود. در حالی که در گروه کنترل بقا کليه پيوندی در سال اول 88%، در سال سوم 73%، در سال پنجم 70% و در سال هفتم 49% بود. نتيجه‌گيری: براساس اين مطالعه، بقا کليه پيوندی در بيمارانی که اختلالات دستگاه ادراری تحتانی دارند تفاوت بارزی با بيمارانی که فاقد اين آنومالی‌ها هستند، ندارد.

Item Type: Article
Uncontrolled Keywords: کليه، پيوند، آنومالی‌های دستگاه ادراری
Subjects: WS Pediatrics
Divisions: Other Journal > Razi Journal of Medical Sciences
Depositing User: Touba Derakhshande
Date Deposited: 01 Dec 2014 10:59
Last Modified: 05 Jul 2017 04:33
URI: http://eprints.bpums.ac.ir/id/eprint/2004

Actions (login required)

View Item View Item