بررسی مقايسه‌ای تغييرات هموديناميک حين عمل بيماران دريافت کننده تزريق خون اتولوگ با تزريق خون همولوگ در اعمال جراحی ارتوپدی اندام تحتانی زير بيهوشی عمومی C‏omparison of Hemodynamic Changes of Autologous Blood Transfusion with Hemologous Transfusion in Patients Undergoing Elective Orthopedic Surgery under General Anesthesia

حسنی, ولی الله and رحيم‌زاده باجگيران, پوپک and کديور, مریم and عطارچی, زهره (2005) بررسی مقايسه‌ای تغييرات هموديناميک حين عمل بيماران دريافت کننده تزريق خون اتولوگ با تزريق خون همولوگ در اعمال جراحی ارتوپدی اندام تحتانی زير بيهوشی عمومی C‏omparison of Hemodynamic Changes of Autologous Blood Transfusion with Hemologous Transfusion in Patients Undergoing Elective Orthopedic Surgery under General Anesthesia. مجله علوم پزشکی رازی, 12 (48). pp. 91-96. ISSN 2228-7051

[img]
Preview
Text
RJMS-v12n48p91-fa.pdf

Download (317kB) | Preview
Official URL: http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_id=516&sid=1&s...

Abstract

زمينه و هدف: تأمين منابع خونی سالم و کافی که بتواند نيازهای فيزيولوژيک افراد در حين عمل را فراهم کند، مشکلی جدی و قديمی می‌باشد. يک متخصص بيهوشی بايد دانش کافی پيرامون انديکاسيون‌ها و عوارض انتقال خون داشته باشد. روش به کار گرفته شده در اين مقاله نورموولميک هموديلوشن حاد است که روشی توصيه شده و مورد تأييد می‌باشد و احتمالاً بسياری از عوارض تزريق خون همولوگ با آن قابل پيشگيری است(نظير واکنش‌های آلرژيک، انتقال عفونت‌ها، ...). هدف از اين مطالعه تعيين اثرات و عوارض و مزايای احتمالی آن نسبت به تزريق خون همولوگ می باشد. روش بررسی: در يک مطالعه کارآزمايی بالينی، بيماران ASA(American Society of Anesthesiology) يک و دو که تحت عمل جراحی هيپ و فمور به صورت الکتيو قرار می‌گرفتند در دو گروه 30 نفره بررسی شدند(در جمع 60 نفر). روش القاء بيهوشی، نگهدارنده آن، فرد اينتوبه کننده، نوع محلول‌های مصرفی در دو گروه، مشابه بود. کيسه‌های خون پس از القاء بيهوشی توسط مسير شريانی(Arterial line) به دست آمد. در مطالعه صورت گرفته تعداد ضربان قلب، متوسط فشار خون شريانی، ميزان اشباع خون شريانی، ميزان دی‌اکسيد کربن جريان بازدمی، برون ده قلبی قبل از القاء بيهوشی، يک و دو ساعت بعد از شروع عمل و در انتهای عمل سنجيده شد و در دو گروه مقايسه گرديد. حجم خون‌ريزی در پايان عمل در دو گروه مقايسه شد. تعداد کيسه خون‌های مصرفی نيز ثبت گرديد. يافته‌ها: تعداد ضربان قلب دو ساعت بعد، با يکديگر اختلاف آماری معنی‌داری داشت(001/0=P). همچنين در پايان عمل هم به طور معنی‌داری در گروه اتولوگ بالاتر بود(001/0=P). متوسط فشار خون شريانی دو ساعت بعد و در پايان عمل در گروه اتولوگ به طور معنی‌داری بالاتر بود(005/0 & 02/0=p) ميزان دی‌اکسيد کربن جريان بازدمی يک ساعت، دو ساعت و در پايان عمل به طور معنی‌داری در گروه اتولوگ پائين‌تر از گروه همولوگ بود(00/0، 04/0، 05/0=p). حجم خون‌ريزی در پايان عمل به طور معنی‌داری در گروه اتولوگ پائين‌تر بود(00/0=p). نتيجه‌گيری: با توجه به نتايج حاصله، به نظر می‌رسد تعداد ضربان قلب در گروه اتولوگ پس از اخذ کيسه‌های خون بالاتر از گروه همولوگ که اين استرس را نداشته‌اند بوده است ولی علی‌رغم اين مسئله تغيير قابل ملاحظه و افزايشی در برون ده قلب(بر خلاف انتظار) اتفاق نيفتاده است و دو گروه تقريباً ميزان برون ده قلبی مشابهی داشته‌اند. هم چنين متوسط فشار خون شريانی و دی‌اکسيد کربن جريان بازدمی در دو گروه متفاوت و در گروه اتولوگ رضايت‌بخش‌تر بود. حجم خون‌ريزی هم در گروه اتولوگ به وضوح کمتر از گروه همولوگ بوده است. پس به نظر می‌رسد کنترل هموديناميک با روش اتولوگ مناسب‌تر و بهتر از همولوگ باشد.

Item Type: Article
Uncontrolled Keywords: تزريق خون اتولوگ، تزريق خون همولوگ، تغييرات هموديناميک، نورموولميک هموديلوشن حاد، مسير شريانی
Subjects: R Medicine > R Medicine (General)
Divisions: Other Journals > Razi Journal of Medical Sciences
Depositing User: Touba Derakhshande
Date Deposited: 09 Dec 2014 05:41
Last Modified: 09 Dec 2014 05:41
URI: http://eprints.bpums.ac.ir/id/eprint/2121

Actions (login required)

View Item View Item