بررسی مقايسه‌ای اثر تزريق 2 دوز مورفين اينتراتکال بر زمان خروج لوله نای پس از جراحی پيوند عروق کرونر

آزمين, بهزاد and منوچهری‌پور, مهدی (2004) بررسی مقايسه‌ای اثر تزريق 2 دوز مورفين اينتراتکال بر زمان خروج لوله نای پس از جراحی پيوند عروق کرونر. مجله علوم پزشکی رازی, 10 (37). pp. 649-655. ISSN 2228-7051

[img]
Preview
Text
RJMS-v10n37p649-fa.pdf

Download (197kB) | Preview
Official URL: http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_id=211&sid=1&s...

Abstract

اين مطالعه به منظور تعيين اثر 2 دوز مورفين اينتراتکال بر زمان خروج لوله از نای و نيز ميزان نياز به داروی ضد درد پس از جراحی پيوند عروق کرونر انجام شد. اين پژوهش آينده‌نگر، تصادفی و دو سويه‌کور روی 60 بيمار در محدوده سنی 40 تا 70 سال با ASA کلاس II و III که نياز به جراحی اورژانس و منعی برای انجام بيهوشی نخاعی نداشتند، صورت گرفت. در هيچ يک از افراد بيماری همراه دريچه‌ای قلب و اعتياد به مواد مخدر و الکل وجود نداشت. در اين بررسی بيماران بطور تصادفی به 3 گروه تقسيم شدند که شامل گروه شاهد و 2 گروه دريافت کننده مورفين به ميزان 3 ميکروگرم به ازای کيلوگرم (گروه اول) و 7 ميکروگرم به ازای کيلوگرم(گروه دوم) به صورت اينتراتکال در شروع عمل جراحی بودند. ميزان تجويز ميدازولام و فنتانيل حين عمل به 15ميکروگرم به ازای کيلوگرم و 30ميکروگرم به ازای کيلوگرم محدود گرديد. پس از خاتمه عمل، لوله تراشه بيماران در بخش مراقبتهای ويژه توسط افرادی که اطلاعی از نوع داروی تزريقی نداشتند، براساس برنامه يکسان خارج گرديد. زمان لازم برای خارج کردن لوله تراشه بيماران و ميزان نياز به داروی مورفين وريدی توسط شخصی که اطلاعی از نوع داروی تزريقی اينتراتکال نداشت ثبت گرديد. براساس نتايج به دست آمده بيماران 3 گروه از نظر سن، وزن و قد تفاوت معنی‌داری با هم نداشتند. زمان خارج کردن لوله 204±456 دقيقه برای گروه شاهد، 204±335 دقيقه برای گروه اول و 245±414 دقيقه برای گروه دوم به دست آمد(19/0=P). ميزان نياز به مورفين وريدی پس از عمل جراحی در گروههای اول و دوم و شاهد به ترتيب 8/7±8/18، 4/6±3/13 و 5/6±3/28 بود(001/0=P). بررسی گازهای خون شريانی در 3 گروه در بخش مراقبتهای ويژه، متوسط ميزان فشار دی‌اکسيدکربن شريانی را 1/4±40، 5/6±6/43 و 8/4±9/47 در گروههای شاهد، اول و دوم نشان داد(001/0=P)(مقادير ميانگين±انحراف معيار هستند). به عنوان نتيجه‌گيری کلی می‌توان گفت با وجود کاهش در ميزان نياز به مورفين وريدی پس از عمل جراحی به دنبال تجويز اينتراتکال آن، اثرات واضحی در افزايش زمان باقی ماندن لوله تراشه پس از انجام جراحی پيوند عروق کرونر مشاهده نگرديد. اين مطالعه پيشنهاد می‌کند که دوز 3 ميکروگرم به ازای کيلوگرم اينتراتکال، دوز مناسبی جهت فراهم نمودن بی‌دردی مناسب پس از عمل جراحی بدون ايجاد تاخير در زمان خروج لوله از نای با حداقل اثرات تضعيف تنفسی می‌باشد

Item Type: Article
Uncontrolled Keywords: خروج زود هنگام لوله تراشه، تزريق اينتراتکال اپيوييد،جراحی پيوند عروق کرونر
Subjects: R Medicine > R Medicine (General)
Divisions: Other Journal > Razi Journal of Medical Sciences
Depositing User: Touba Derakhshande
Date Deposited: 04 Jan 2015 11:00
Last Modified: 04 Jan 2015 11:00
URI: http://eprints.bpums.ac.ir/id/eprint/2469

Actions (login required)

View Item View Item